Bir gün sormuşlar ermişlerden birine,
"Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?"
Bakın göstereyim..." demiş ermiş.
Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir
sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine derken, tabaklar içinde
sıcak çorbalar gelmiş. Arkasından da derviş kaşıkları denilen bir
metre boyunda kaşıklar. Ermiş: "Bu kaşıkların ucundan tutup öyle
yiyeceksiniz." diye de bir şart koşmuş. "Peki..." demişler ve içmeye
teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü
döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En sonunda bakmışlar
beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.
Bunun üzerine "Şimdi..." demiş ermiş. "Sevgiyi gerçekten bilenleri
çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen
ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyrun" deyince, her
biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, karşısındaki arkadaşına
uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek
kalkmışlar sofradan.
"İşte..." demiş ermiş:
"Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır.
Ve kim arkadaşını düşünür de doyurursa, o da arkadaşı
tarafından doyurulacaktır.
ŞÜPHESİZ,
HAYAT PAZARINDA DAİMA SEVGİYİ
PAYLAŞANLAR KAZANÇTADIR."
Yeni yorum gönder